Heftig uiteinde

Het voelt alweer lang geleden dat ik de meesten van jullie heb gezien. Na vier maanden in Nederland te zijn geweest met als eindresultaat een permanent visum, ben ik inmiddels een maand in Brazilië en ondanks dat de vakantieperiode hier is aangebroken, zijn er alweer een hoop dingen gebeurd. Het was vooral weer erg wennen aan de hitte, maar voor de rest verliep de heraanpassing soepel. Ik zal voortaan iets vaker een update schrijven en korter dan jullie gewend zijn. Zoals jullie zien, is ook de opzet iets gewijzigd. Je moet toch mee met de tijd!

Ik hoop dat jullie een mooie jaarwisseling hebben gehad. Het allerbeste en veel zegen voor 2017 gewenst! Mijn uiteinde werd enigszins overschaduwd door een heftige week na een tragisch ongeval.

Sinds een jaar of twee draai ik mee in een team dat één keer per week een aantal families in een sloppenwijk bezoekt. Eén familie is die van Ana Sara, een alleenstaande moeder met 4 kinderen, 3 meisjes en een jongen. Ze wonen in een piepklein huisje. Koken wordt gedaan door op met alcohol gevulde blikjes een plaat te leggen. Wat een gezellige filmavond (een tv’tje is er altijd) had moeten zijn, werd een nachtmerrie.

“Wat een gezellige filmavond had moeten zijn, werd een nachtmerrie…”

Isaque, de zoon van 11 jaar, had honger en besloot een ei te bakken. Hij had alleen niet door dat hij in de slecht verlichte keuken alcohol had gemorst. Toen hij een lucifer aanstak vatte de alcohol vlam en in paniek stootte hij de fles alcohol op het aanrecht om. Uiteindelijk kwam de arme Isaque volledig in brand te staan en dat duurde zo’n 20 seconden. Toen wij ervan hoorden, lag hij al een paar dagen op de intensive care en bij aankomst in het ziekenhuis zagen we een sterk vermagerde moeder, die niet van zijn bed was geweken. Tijdens datzelfde bezoek overleed Isaque. Het was goed dat we er op dat moment waren om de ontroostbare moeder op te vangen. Met een teamgenoot moest ik vervolgens naar het huis waar de 3 dochters verbleven om het verschrikkelijke nieuws te vertellen. Eén van de moeilijkste dingen die ik heb ooit heb moeten doen. Hoewel het nieuws zeer verdrietig was, konden we de zusjes ook troosten dat Isaque nu op een veel mooiere plek is, waar geen pijn is. Het was een jongen met een zeer goed hart en een groot geloof. Zelf had ik ook een hele goede band met hem. Ik ga hem erg missen!

De begrafenis was al de dag erna, dat is meestal zo in Brazilië. Zelfs begrafenissen zijn hier een heel bureaucratisch gedoe. Van het vrijgeven van het lichaam tot de teraardebestelling. Het mortuarium leek eerder een slagerij. We moesten het lichaam bij een luik ‘afhalen’, terwijl medewerkers grappend de lichamen ‘verwerkten’ (aankleden, in de kist leggen). Schokkend. Tijdens de begrafenis moest iedereen, terwijl de kist in een openbare ruimte stond waar iedereen langs kon lopen en via een klein raampje het gezicht van Isaque kon zien, nog ruim een uur wachten, omdat er nog geen gelegaliseerde kopie van de woonverklaring van de moeder was ingeleverd. Bij het graf (een gat in de muur, waar de kist in werd geschoven) stonden we 10 minuten lang te kijken hoe een metselaar het gat dichtmetselt. Na de laatste steen volgde er applaus en was de ceremonie voorbij. Heel bizar!
Een verdrietige dag, maar direct na de begrafenis verscheen er een prachtige regenboog boven de begraafplaats. Een knipoog van boven? Het emotioneerde ons en de familie. Wetend dat er hoop is. En nieuw leven.

Ook feest 
Gelukkig was er ook reden tot feest. Project Esther sloot eind december het jaar af met een feestelijke kerstviering. Begin februari openen we de deuren weer. Tot die tijd moet er weer een hoop gebeuren, zoals het project een lik verf geven en het verbouwen van de huidige keuken, zodat de meiden ook kooklessen kunnen gaan krijgen. Gelukkig heb ik nog even de tijd. Mijn rechtenvakken beginnen pas in maart (door stakingen uitgelopen). Ik moet nog horen hoeveel ik er moet doen, maar zeker is dat ik mag beginnen!

Er is nog veel meer gebeurd, maar ik had beloofd het korter te houden!

Groetjes!

Tim

Bid

  • Voor het gezin van Ana Sara en haar drie dochters. Bid om Gods troost in deze moeilijke rouwperiode.
  • Voor alle voorbereidingen op het nieuwe jaar bij project Esther.
  • Voor de start van mijn rechtenvakken in maart.

Geef
Dit werk kan ik alleen met jullie steun doen! Mocht je een gift willen overmaken, dan kan dat via Stichting Support Trust te Heemstede, rekeningnummer NL82 ABNA 0597377367 o.v.v. Project Esther (heel belangrijk!). Je gift is aftrekbaar voor de belasting. Bedankt!