Nieuwsbrief Joanne in Kameroen, juli/augustus 2014

LIEVE MENSEN,

Hier dan mijn eerste nieuwsbrief vanuit Kameroen!

HET BEGINT IN TE DALEN: IK WOON IN KAMEROEN!!!

Ik ben hier nu al meer dan een maand en het begint aardig in te zinken dat ik hier nu écht woon en leef :-)! Op de foto zie je mijn prachtige huisje!

Op het terrein van LAP staan een aantal huizen en dit is het kleinste huis. Op het moment ben ik de enige die hier woont en verder is het een werkterrein, overdag is het een komen en gaan van mensen. ’s Nachts zijn er bewakers en dat vind ik een veilig idee.

MIJN WERK IN KAMEROEN

Qua werk heb ik nu een paar weken met het palliatieve care-team in het ziekenhuis (BBH) meegelopen. Dat zijn drie verpleegkundigen die in het ziekenhuis in consult worden geroepen door -tot nog toe- alleen manlijke artsen. Het zijn heel betrokken en deskundige verpleegkundigen die zich richten op pijn- en symptoombestrijding. De artsen verwijzen patiënten door naar deze verpleegkundigen als er geen behandeling (meer) mogelijk. Het is echt goed dat het palliatieve care-team er is! Zij voelen zich verantwoordelijk voor de patiënt en ondernemen actie. Ik ben ook een aantal keren mee geweest met huisbezoeken. Dan gaat er een palliatieve care verpleegkundige met een auto incl. chauffeur, en soms ook een maatschappelijk werker, naar patiënten in verschillende dorpen. Als je huisbezoeken doet ben je een hele dag onderweg in de auto op vaak zeer slechte wegen; hobbel de bobbel in de auto. Maar je komt bij de mensen thuis en dat is echt een ervaring!

Op de foto: links staat Mercy, zij is een palliatieve care nurse en rechts een oude vrouw in haar 1 kamer huisje. Zulke huisjes komen vaker voor: ze hebben in het midden een vuurtje dat dient als kachel en om op te koken, verder nog een bed en vaak een open kast. Geen ramen, waardoor de rook blijft hangen.

Mercy was geschokt doordat deze vrouw alleen werd gelaten. Haar zoon was naar de ‘farm’, een stuk land om dingen te verbouwen. Deze vrouw had een vorm van dementie en kon slecht zien. Ze had ook duidelijk brandwonden aan haar benen. Die nu wel dicht waren… Ze was superblij met onze komst.

Ja, het lijkt eigenlijk wel op buurtzorg (wijkverpleging), waar ik vijf jaar heb gewerkt in Nederland. Nu ik de palliatieve care verpleegkundigen in het ziekenhuis heb zien werken ga ik vervolgens meekijken met de mensen van LAP die in heel wat dorpen op grotere afstand van het ziekenhuis gezondheidsposten hebben. ‘Fieldsupervisors’ brengen ongeveer 1 keer per maand een bezoek aan deze posten en doen dan vaccinaties, consultaties van moeilijkere gevallen, ze kijken hoe het daar gaat met de mensen. Als ze daarna nog tijd hebben doen ze ook huisbezoeken.

Taart aansnijden op mijn verjaardag

PUNTEN VOOR GEBED EN EVT. VRAGEN…

Ik vind het leuk om de dingen die ik hier meemaak met jullie te delen! Als je meer wilt weten stel me dan gerust vragen 🙂
Als je in God gelooft en voor me wilt bidden dan heb ik een aantal gebedspunten:

  • God bedanken voor Zijn nabijheid. ‘What a friend we have in Jesus…’ Dat ervaar ik hier enorm!
  • God vragen om Zijn wijsheid voor mij in de rol als coördinator voor infectiepreventie en palliatieve zorg binnen LAP
  • Bidden voor bescherming en ‘journey-mercies’ zoals ze dat hier zo mooi zeggen. Ik ga vanaf nu vaker weg voor een aantal dagen naar andere gezondheidsposten en de wegen zijn slecht!

Hartelijke groet uit Kameroen,

Joanne