Nieuwsbrief Hanneke van Dam, september 2011

Aan het einde van een mooie groene zomer kruip ik weer achter mijn computer. Nieuws!

STERVEN OMDAT NIEMAND HELPT?
Laat ik beginnen met een verhaal dat me momenteel bezig houdt:

Dashadondok (58) en zijn vrouw bezoeken al ruim een jaar onze maaltijden en zondagse bijeenkomsten. Ze komen van het land en zijn dakloos. Drie maanden geleden werd D. aangevallen door een stier. Hij werd zwaargewond in het ziekenhuis opgenomen maar al spoedig ontslagen omdat hij geen papieren had. De twee maanden die volgden lag hij in een ger van bekenden. We bezochten hem en brachten hem eten. Gaandeweg veranderde zijn rug in een gapende, ontstoken wond. De ger-eigenaars wezen hem en zijn vrouw de deur en op een matras werd hij naar meer genadige buren gesleept. Ondanks alle moeite zei Dashdondok vrede te hebben, sinds hij- een paar weken daarvoor- Jezus had gezien in een droom. Lichamelijk was hij er echter slecht aan toe. Ik was bang dat hij zou sterven en probeerde artsen te bewegen om hem in het ziekenhuis op te nemen. Twee artsen hielpen ons de papieren in orde te maken en beloofden hem die avond te laten ophalen.

De volgende avond hoorde ik dat de ziekenwagen hem niet had meegenomen.‘Geen plaats’ luidde het argument. Met een teamgenote reed ik naar het ziekenhuis en overreedde en arts en verpleegsters om mee te komen naar het huisje waarin hij lag. Dashdondok was meer dood dan levend. Bij kaarslicht- er was geen electriciteit- werd de wond opnieuw schoongemaakt. Ik kon de aanblik van het uitgemergelde lichaam, de stank en het gekerm niet meer verdragen en ging naar buiten.Het was zo donker dat ik de honden, die naast het huisje in het afval woelden, nauwelijks kon zien. Voorzichtigheidshalve bleef ik dicht bij de ingang. Uit de ger van de buren klonk dronken gelal, boven mij schenen de sterren. Het werd me opnieuw duidelijk hoe veel mensen hier leven: Arm, vuil, verslaafd, onbeschermd en met weinig hoop op een beter leven. En ook dat wij zijn geroepen om deze mensen de liefde en hoop van Jezus te geven. “Dit wordt niks”, zei de dokter op de terugweg. Ze liet zich echter vermurwen om de behandeling voort te zetten. Wij kochten de medicijnen en brachten de verpleegsters twee maal per dag naar het kleine huisje. De infuuszak werd aan het houten plafond gehangen. We raakten bevriend met de arme maar gastvrije bewoners van het kleine huisje. Na een paar dagen en veel geharrewar werd Dashdondok eindelijk opgenomen. Hij verkeert in kritieke toestand maar is in elk geval omgeven met de zorg en liefde die hij nodig heeft.

TERUGBLIK OP DE ZOMER.
In juli gingen we met een team van 16 mensen naar Guchir, een dorp in de provincie Overhangai. Oogi woonde daar in de tijd dat hij een nog een wilde alcoholist was. Nu wilde hij zijn oude vrienden vertellen wat Jezus in zijn leven heeft gedaan.  We woonden met z’n allen in een houten huisje en een paar tenten. Een geweldige stortregen doorweekte een deel van de tenten en veranderde ons terrein in een koud voetbad. Niettemin klaagde ons teamleden geen moment, dat is werkelijk een sterkte van het Mongoolse volk. Oogi’s oude vrienden herkende hem na 8 jaar nauwelijks maar de meesten waren onder de indruk van zijn getuigenis en een echtgenote bekeerde zich direct. Voor mij was het beste van deze reis echter te zien hoe God het team gebruikte om de lokale christenen te bemoedigen.

In de nazomer zijn nog een paar kleine teams naar dorpen in Henti gegaan. We willen de zomer goed benutten. Degi, mijn huisgenootje, vertrekt donderdag met een team naar Bayan Adrak.

Tuya in Manila!
Op 1 september stapte Tuya in Ulan Bator in het vliegtuig om via Korea naar Manila te vliegen. Daar draait ze twee maanden mee in het werk van HELP  onder straatkinderen. Van zowel haarzelf als de staf in Manila horen we dat ze helemaal in haar element is. Het is voor haar een intensieve en leerzame ervaring. Voor ons is het weer een stap naar de vervulling van eeen droom: Mensen vanuit ons midden de zending in.

Aruka

Ik heb een nieuw meisje in huis: Aruka (16). Ik zag Aruka in een gebedsmeeting en hoorde God vragen: “Wil je haar niet in huis nemen?” Ik wist niet dat haar ouders op het punt stonden haar naar China te sturen om als serveerster te werken om zo de schulden af te lossen. Narrow escape. Aruka gaat hier naar de middelbare school en haalt voor het eerst in haar leven hoge cijfers.

BEZOEK AAN NEDERLAND!
Op 19 oktober komen Dopu, Tsenge en ik voor ruim twee weken naar Nederland. We willen graag mensen ontmoeten,  samen God aanbidden (met onze muzikale vrienden Jacco en Nympha)  en ons getuigenis delen. Dopu en Tsenge zullen vervolgens een maand op de school van FCJG/HELP in Luedenscheid doorbrengen.

AGENDA: Hierbij alvast een paar data:
Vr. 21-10:  20.00: Pinksterzending Arnhem, Parkstraat 13, Arnhem. Tel.026-3817127
Zo. 23-10: Berea A’dam Z.O. Joop Geesinkweg .De dienst begint om 10.00.
Do. 27-10: Berea A’dam ZO, Go-avond (training op gebied van zending)
Vr. 28-10: Vriendenavond t.h.v. Astrid Bakker, Kinderdijkstr. 24hs. Amsterdam. Welkom v.a. 19.30. Wil je even bellen als je komt. 020-6166454.
Zo. 30-10: Gemeente Rijnwaarde, in school De Bonte Berg, St. Pietersberg 12c, De Meern (wijk Veldhuizen/Leidsche Rijn), om 10.00 uur. www.rijnwaarde.nl
Za. 3-11:   FCJG, Wiedenhof, Luedenscheid, Duitsland.

Een paar afspraken zijn nog in de maak. Ik stuur nog een berichtje als we aanvullingen hebben.

Over een paar weken  hoop ik velen van jullie te hebben gezien in Nederland! Ik wil degenen die ons zo trouw met gebed, praktische hulp en financien ondersteunen bedanken. Jullie aandeel in ons leven en werk is van grote waarde!!

Hartelijke groet,

Hanneke

HELP-weekend in Henti.