Nieuwsbrief Hanneke van Dam, mei 2011

Mei, hoog tijd voor een brief! De laaste sneeuwstormen zijn uitgewoed en op de hasja is het gras al mooi groen. De mannen werken ijverig aan de bouw van twee broeikassen, zodat we zelf groente kunnen verbouwen. Ik heb deze week voor het eerst gras gemaaid en vond het helemaal geweldig. Naarmate het Mongoolse team groeit in leiderschap verandert mijn rol meer in coach op de achtergrond. Ik heb nu dus tijd voor lezen, schrijven, piano spelen en nieuwe plannen maken. Dit is een verademing na de opbouw-jaren die, achteraf bezien, veel kracht hebben gekost.

Ik zie deze afwisseling van seizoenen als een zegen van God en ben erg benieuwd hoe het verder gaat. Er is nog meer!

Projecten
De samenwerking met de lokale gevangenis ontwikkelt zich positief. Oogi heeft een brandend hart voor de gevangenen en goede relaties met het personeel. Begin dit jaar hielpen we met de bouw en inrichting van een bibliotheek. In de toekomst hopen we meer werkprojecten voor de gevangenen op te zetten. De bakkerij krijgt veel bestellingen van winkels in het dorp. Ze halen nu de taarten niet meer uit de stad maar bij ons!
Onlangs werden we benaderd door de directie van een scholengemeenschap die vroeg of we iets kunnen doen om hun kinderen positief te beinvloeden. Caecilie en Tuya werrken aan een plan voor wekelijkse programma’s.

TIENERS: In februari hielden we een tiener seminar, waaraan 17 jongens en 6 meisjes deelnamen. Het was een tijd met veel lawaai, aanbidding, plezier, maar ook diepe en zeer open gesprekken. Vooral toen onze medewerkers plaatsvervangend voor gewelddadige alcoholverslaafde ouders om vergeving vroegen, waren zelfs de stoerste jongens in tranen. Achteraf noemden de meesten deze tijd en en het bekennen van hun zonden het allerbeste van het weekend. “Ik voelde me zo opgelucht en fris, net alsof ik bij de kapper was geweest.”

Bayan Olgie
Begin mei bracht ik een bezoek aan de westelijke provincie Bayan Olgie. Een Duits echtpaar uit ons team is daar een nieuw werk begonnen. Aaya, die jarenlang bij mij woonde, is sinds een half jaar bij hen om te helpen. Zij is dus onze eerste zendeling. De bevolking van Bayan Olgie is grotendeels van Kazakse afkomst. Er wordt, behalve Mongools, Kazakkisch gesproken, de meeste mensen zijn moslim, de muziek, kleding en producten op de markt wijzen op Turkse en Arabische invloed. Aaya is, ondanks de startproblemen, goed ingeburgerd en leidt inmiddels een kring met jonge vrouwen. Ze volgt nu een cursus banketbakken, zodat ze een bakkerij kan beginnen. Ik ben echt trots op haar.
Tijdens een tocht door het indrukwekkende, ruige landschap, ontmoetten we een bejaard Kazaks echtpaar, dat ons uitnodigde in hun huisje aan de rivier. De man had zijn leven lang gejaagd met een adelaar, de traditionele methode in Bayan Olgie. Nu was 70 jaar en bang omdat hij en zijn vrouw ziek waren. Ze hadden nog nooit het evangelie gehoord maar wilden graag voor zich laten bidden. Deze ontmoeting raakte me diep. Er zijn nog zoveel mensen die niets weten van het bestaan van Jezus en Zijn macht om hun leven compleet en voor eeuwig te veranderen. Wij willen mensen trainen om hen met Gods liefde te bereiken.

Dat was weer een greep uit het leven hier. Tot slot een spreuk die ik deze week las:

Living is knowing how to love.
Loving is knowing how to live.

In deze zin wens ik jullie een zomer vol leven :-). Bedankt voor jullie betrokkenheid en vriendschap!! Hartelijke groet, ook namens het team,

Hanneke